De zaak Skripal: Poetin-did-it of deep-state dieper?

Groot-Brittannië is weer eens het podium voor een ouderwets spionnendrama. Het script is ergens al bekend: ex-Russische agent wordt vergiftigt met een bizar gif, in dit geval zenuwgif, en uiteindelijk lopen alle draadjes terug richting het Kremlin. Russen hebben op Britse bodem nu eenmaal een voorliefde voor crazy, omslachtige aanslagen op overlopers. In deze thriller-editie draait alles om de 66-jarige Sergei Skripal, een officier van de Russische militaire inlichtingendienst die in 2006 werd veroordeeld tot een fijne dertien jaar gevangenisstraf wegens het overgeven van een spionnen-rolodex aan het Britse MI6. Nadat hij en een handvol andere agenten werden uitgeruild, kwam Skripal weer op vrije voeten en vestigde zich in het Engelse Salisbury. Aldaar vierde de agent in het fatale weekend van de vierde maart de verjaardag van zijn uit Rusland overgevlogen dochter om vervolgens in een shoppingmall in aanraking te komen met een onbekende dodelijke substantie. Vader en dochter werden kort daarna vrijwel levenloos op een parkbank gevonden, eenentwintig verdere personen raakten besmet en gewond.

Kort daarna worden de eerste beschuldigende vingers, bij monde van MinBu Boris Johnston, richting Poetin gewezen. Als Rusland inderdaad achter de aanslag blijkt te zitten, zal Groot-Brittannië gepast reageren op de agressieve daad op Brits grondgebied. Over het motief wordt gespeculeerd, wat voor zin heeft het immers om een al uitgeruilde agent uit wraak als nog om te brengen op een nogal opvallende methode, maar komt uiteindelijk neer op een soort “theorie” waarin Poetin, zo vlak voor de Russische presidentsverkiezingen, scherpere sancties en verdere reacties vanuit Groot-Brittannië wil uitlokken om zich zo als sterke man te ensceneren.

Logisch. Nadat het Britse publieke wekenlang is bewerkt met verhalen over Russische hackers die de complete Britse infrastructuur plat kunnen leggen met duizenden doden als gevolg, verdubbelt Moskou de inzet aan russenfobie met een bizarre aanslag om via een heel lange omweg Poetin een vermeend electoraal voordeel te verschaffen.

Deze lijn van logica wordt voortgezet door de Britse premier May, die voor het Britse House of Commons verklaart dat “hoogst waarschijnlijk” Rusland achter de aanslag zit want: “de “nerve agent” is van militaire zuiverheid en van het type gemaakt in Rusland”. May doelt op het goedje Novichok, gemaakt in de good-old USSR en mede in samenwerking met Amerikaanse experts uiteindelijk opgeruimd. Sowieso heeft Rusland in 2017, volgens eigen zeggen, al haar chemische wapens vernietigd. Maar als de Britten het gif terug kunnen traceren naar Rusland, betekent dit automatisch dat het spul bij de Britten bekend is en dat zij het waarschijnlijk dus ook in bezit hebben. Het toeval wil dat het grootse Engelse laboratorium voor de ontwikkeling van chemische wapens, Porton Down, zich slechts negen kilometer van Salisbury bevindt. Wat volgt in de speech van Theresa May zijn de gebruikelijke beschuldigingen over de Krim, Oost Oekraïne en vermeend hacken van verkiezingen, iets wat de geloofwaardigheid van haar zaak niet werkelijk verder helpt. Kortom, de bewijslast is weer zeer, zeer dun.

Veel interessanter, en daarom angstvallig verzwegen, zijn Skripal’s connecties met een zekere Pablo Miller, de man die Skripal rekruteerde voor MI6. Miller werkte in de jaren negentig van de vorige eeuw op de Britse ambassade in Estland en runde verschillende spionnen waaronder ook Alexander Litvinenko, een ander zogenaamd slachtoffer van het Poetin-regime. Miller werd rond 2000 ontmaskerd na verschillende arrestaties in Rusland zelf. Miller, woonachtig in Salisbury(!!), werkte schijnbaar als consultant voor een zekere Peter Steele, de man achter het nu beruchte “Steel dossier” ofwel het door de Clinton presidentscampagneteam betaalde dossier over activiteiten van Donald Trump in Rusland. Hetzelfde dossier waarmee de FBI een kangeroo FISA-goedkeuring kreeg om een onbetekenend lid van Trump’s team af te luisteren. Hoewel Miller niet met name genoemd wordt, is het de Telegraph die de connectie vind. Steele’s firma ontkend overigens, weinig overtuigend, dat Skripal aan het “Trump dossier” heeft meegewerkt.

Zo hebben we dus een poging tot moord op een Russische dubbelagent met een “onbekende substantie”, waarschijnlijk in opdracht van Moskou (of door leden van Russische veiligheidsdiensten die op eigen houtje opereren) met een weinig steekhoudend motief en doorslaggevend “bewijs” dat onbedoeld totaal geen bewijs is, in de buurt van het grootste Britse onderzoekscentrum voor chemische wapens, waarbij het doelwit van de aanslag in de buurt woonde van zijn oude “mentor” die voor de firma van Peter Steele, de man achter het beruchte Trump-dossier, hand-en-span diensten verleende.

Dit alles bij elkaar maakt de “zaak Skripal” tot een werkelijk bijzonder interessante affaire. Het wachten is op de “maatregelen” die de Britse regering denkt te nemen om nog een extra bij-lichtje op de verwikkelingen te laten schijnen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s