Het begin: 2017 tot nu toe… (II)

Alle wegen leiden 2017 nog steeds door Damascus (en Pyongyang) alwaar de monsterlijke Syrische proxy-oorlog een groot deel van de (toekomstige) internationale verhoudingen bepaalt en bepalen zal. Het is tevens het theater waarin Trump voor het eerst internationaal zijn masker afwerpt nadat de impulsieve president als reactie op een zoveelste overduidelijke gifgas false-flag (de beroemde Assad-aanval van 2014 waarna Obama („Nee, dit is qua bewijs geen Irak“) door het Britse parlement en de Russen voor dieper ingrijpen werd terug gefloten bleek ook eerder jihadi’s als Assad als auteur te hebben. De VN Mensenrechtenraad onder leiding van Saudi Arabië denkt daar natuurlijk anders over) het Syrische nationale leger laat beschieten. Nog geen week daarvoor verklaarden de Amerikanen geen problemen meer met Assad als Syrisch staatshoofd te hebben, iets wat de presidentskandidaat Trump ook al had laten doorschemeren maar wat zeer duidelijk niet goed bij de verschillende „regime-change“ partijen aankwam. Trump draaide voor zijn broodheren, verloor door zijn optreden meteen de helft van zijn electoraat en kon voor het eerst sinds zijn aantreden als president rekenen op gejuich vanuit de massamedia („Trump handelt presidentieel.“). En de wereld leerde de volslagen gestoorde neocon witch Nikki Hayley kennen, die in opdracht van haar chef bij VN ala Colin Powell met foto’s van dode kinderen mocht wapperen. Vanaf dat moment is Assad verantwoordelijk voor alles wat met verboden wapens de Syrische bevolking wordt aangedaan, luidt het Amerikaanse (Israëlische, Hayley lijkt meer naar Tel Aviv te luisteren als Washington) credo. Het probleem voor de „regime-change-ers“ die de oorlog al zes jaar lang, met alle ellende, dood en verderf, uitrekken: Assad, gesteund door de Russen, Iran en Hezbollah, is aan de winnende hand. Tijd om voor „project Syrië“ op de paniekknop te slaan.

De Amerikanen zijn naarstig op zoek naar een manier om bij de oorlog meer betrokken te raken. Sinds de Russische interventie, het uitlekken en mislukken van het bijna lachwekkende Pentagon programma om „gematigde rebellen“ te trainen (vijf stuk, liepen over naar Al Nusra) en te bewapenen, het doorsijpelen van informatie over bijvoorbeeld het CIA-programma Timber Sycamore, het trainen van jihadi’s door Green Barets in Jordanië of Silk Way Airlines en de uiteindelijk onhoudbare ontmaskering van Obama’s „schijnoorlog“ tegen ISIS (zoals het Pentagon (en BuZa John Kerry) zelf toegeeft, dient de IS daartoe een soennitische wig tussen de linie Teheran, Damascus, Beiroet te vormen met uiteindelijk doel de val van Assad. (Het „westen“ kwam alleen plotseling in actie tegen de organisatie zodra zij de Koerdische olievelden in Irak begon te bedreigen.), hebben „de vrienden van Syrië“ het initiatief in Syrië volledig verloren. Rusland, Iran en Turkije bepalen samen met de VN de vredesagenda, China lobbyt voor wederopbouw-contracten en Assad zit na de herovering van Aleppo voorlopig weer vast in het zadel. De „val“ van de belangrijke handelsstad zorgde tevens voor de eerste scheuren in het „westerse verhaal“ over de oorlog. Duizenden gevluchte Syriërs keerden en keren terug in de onder staatscontrole gebrachte gebieden. Niet het Assad-regime bleek de bevolking gegijzeld te houden maar de zogenaamde „rebellen“ cq door het westen en Golfstaten ondersteunde jihadi’s. De wereld, voor de westerse massamedia, op zijn kop.

Op militair vlak lijken de VS&Co. ook uitgemanoeuvreerd te worden. Een illegaal expeditie-legertje met rebellen, US en VK special forces in zuid Syrië aan de Jordaanse grens lijkt door het Syrische nationale leger afgesneden (o.a. de reden voor het neerhalen van een Syrisch gevechtsvliegtuig) nu Syrische eenheden het egelnest Deir Az Zor (de plek waar de Amerikaanse luchtmacht in schijnbare coördinatie met de IS het Syrische leger bombardeerde) hebben bereikt en mogelijk aansluiting vinden met Irakese eenheden aan de grens. Deze troepenmacht bezet nu een strategisch waardeloos stuk woestijn.

In het noorden houden de Amerikanen nog verschillende basissen (zoals de Turken verklapt hebben) in de Koerdische gebieden alwaar zij de opmars en belegering van de IS-hoofdstad Raqqa ondersteunen. Hier zijn de Amerikanen onderdeel van een instabiel bondgenootschap tussen het „Syrische Vrije Leger“ (de „gematigde“ rebellen), de ideologisch zeer ver van Amerikaanse ideeën verwijderde Koerdische eenheden en zelfs het Syrische nationale leger. Waarschijnlijk moest deze troepenmacht na de (nog aanstaande) val van Raqqa aansluiting vinden met de troepen in zuid Syrië waarmee de opdeling van Syrië (Amerikaanse invloed/Russische invloed) een feit zou zijn. De mars richting Deir Ar Zor heeft dit verhinderd (zolang nog geen reden gevonden is om het Syrische leger direct aan te vallen).

De samenwerking met de Koerden is ook daarom instabiel omdat NATO-bondgenoot Turkije, en tevens bewezen IS-ondersteuner, de Koerdische ontwikkelingen aan haar grens met argusogen bekijkt. Na de verkregen semi-autonomie onder Assad, het ontwikkelen van de socialistisch opgebouwde Koerdische Rojava’s (in tegenstelling tot de extreemrechtse Koerden in Irak) en nu het bondgenootschap met de USA (en Saudi Arabië of all people) dreigt Erdogan regelmatig met verder ingrijpen in Syrië. Het Turkse leger en Turkmeense rebellen houden al een deel van Syrië bezet om aansluiting tussen de Koerdische kanton’s Kobane en Al Bab te voorkomen. Een eerste militaire uiteenzetting tussen Turkmenen en de Amerikanen die de Koerden de rug dekken zou al plaatsgevonden hebben maar een werkelijk dieper ingrijpen van Turkije in Syrië kan tot de bizarre situatie leiden dat de NATO-partners USA en Turkije plotseling tegenover elkaar staan. Kan. Zeker aangezien Erdogan & AKP de religieuze Güllen-beweging en haar partners in het westen verantwoordelijk houden voor de (halfbakken) coup tegen de AKP-regering in 2016. Overigens hebben de Russen “waarnemers” richting het gebied rond Afrin gestuurd om een eventuele (verdere) Turkse invasie te verhinderen.

Wat nog rest aan wisselgeld zijn de extremisten die rond Homs, Damascus, Aleppo en de door Israël bezette Golan gebied houden. Dit zijn vooral de brigades van het voormalige Al Nusra Front, nu Jabhat Fateh al-Sham. Hoewel Trump heeft aangegeven CIA-programma’s om deze „rebellen“ van wapens te voorzien te willen stopzetten, is juist Jabhat Fateh al-Sham van de Amerikaanse lijst van (Syrische) terreurgroepen verdwenen waarmee het dus maar de vraag is of de Amerikanen werkelijk ophouden met hun steun aan Al Qaida. De Israëli’s die weinig geheim de extremistengroepen rond de Golan ondersteunen beginnen ondertussen vanwege het Syrische/Russische/Iraanse succes aan het front in paniek te raken en dreigen Assad om te leggen indien de „invloed van Iran“, cq de sjiitische verbinding tussen Libanon, Syrië, Irak en Iran, toeneemt. Israël is waarschijnlijk ook geïrriteerd door de (kleine) rol die de Amerikanen spelen in de zuiveringsacties van Hezbollah, het Libanese leger en het Syrische nationale leger aan de Libanese grens waardoor met succes de IS uit het Libanese gebied wordt verdreven.

Aan de andere kant van het IS-front, in Irak, de „geboorteplaats“ van ISIS (of Al Qaida in Irak, de verzamelnaam voor de ex-Saddam Hoessein officieren, Stammenverbanden, ingevlogen Libië strijders en andersoortig goed getrainde jihadi’s), is na maandenlange strijd de volledig kapotgebombardeerde miljoenenstad Mosul eindelijk bevrijd. In tegenstelling tot Aleppo, waar iedere neerkomende granaat propagandistisch uitgeslacht werd om de bloeddorstigheid van de Russen en Assad aan te tonen (mede dankzij Nederlands belastinggeld voor de Witte Helmen ofwel de propaganda-tak van Al Nusra), blijft het rond de slachting in Mosul, met duizenden doden en nog veel meer vluchtelingen, in „onze“ media angstvallig stil. We are the good guys, ook al bombarderen we ongeacht de burgerslachtoffers de weg vrij.

Ook in Irak morrelt het bij de Koerden. De al semi-autonome Koerdische gebieden willen via een volksbevraging de onafhankelijkheid van de Irakese staat uitroepen, iets wat door de centrale regering in Bagdad uiteraard wordt afgewezen en ook in Turkije de alarmklokken doet rinkelen. Hoewel de Peshmerga-Koerden „bondgenoot“ zijn van Erdogan&co. gaat een onafhankelijks streven de Turken te ver. Evenals Iran dat ook Koerdische gebieden kent. De enige partij waarbij het voornemen weerklank vindt, is Israël, de belangrijkste olie-handelspartner (naast Turkije) van de olierijke Koerden. In dit kader vallen ook de spanningen tussen de Peshmerga en de Jesiden te verklaren. De kleine minderheidsgroep heeft nadat het door de Koerden in de steek werd gelaten in de strijd tegen de IS (en als propaganda-instrument werd misbruikt om een westerse interventie in Irak te bewerkstelligen) burgerweergroepen opgebouwd en experimenteert met Rojava-achtige maatschappelijke vorming. Nu de IS verdreven is, zijn de Peshmerga weer terug en bedreigen de gebieden met groot militair materiaal (dank oa EU) en met toestemming van Turkije (dat ook nog egelsnesten in het gebied houdt). En exemplarisch voor het chaotische belangenspel in zowel Syrië als Irak.

Terwijl Rusland, Turkije, Iran en ook de VS stuk-voor-stuk „Save zones“ in Syrië inrichten en zo de strijdende partijen langzaam aan de onderhandelingstafel „dwingen“, werken sinds het aantreden van Trump twee landen richting een van de hoofddoelen van alle chaos in het Midden Oosten: Iran. Al als kandidaat gaf Trump in zijn loyaliteitsbetoon-speech voor de invloedrijke Israëlische lobbygroep AIPAC aan Iran (wederom)in het vizier te willen nemen. Obama’s (en „groep van zes“) atoomakkoord met Iran was volgens Trump een „fout“ en iets wat hij als president ongedaan wil maken. En president Trump lijkt woord te willen houden, min-of-meer geflankeerd door Amerikaanse congres dat meer sancties (op dit moment het Amerikaanse voorkeurswapen) tegen Iran, Iraniërs, Iraanse bedrijven en „derden“ die handel met het land drijven verlangt met flinterdunne (vooral op Syrië en Hezbollah betrokken) beweegredenen. Het akkoord met Iran wordt algemeen gezien als een van de grootste successen van Obama’s buitenlandbeleid, slechts overschaduwd door het „cash-voor-gijzelaars“ schandaal waarin de Amerikaanse regering milljoenen betaalde om Amerikaanse gevangen in Iran vrij te krijgen. Vooral Europa drong aan op een normalisatie in de relaties met het islamitische land, uit handelsbelangen en angst voor Amerikaanse miljoenenboetes, en ontspanning in de sinds 2003 zorgvuldig opgebouwd hysterie rond de nooit bewezen ambities van Iran een atoombom te bouwen. Vermoedelijk waren het de Israëlische aanpassingen van het Stuxnet-virus waarmee VS en Israël de uraniumcentrifuges in het Iraanse Natanz aanvielen en de daarop volgende wereldwijde infectie van verschillende industriële installaties dat de nu behoorlijk pissed-off „groep van zes“ het laatste zetje richting een akkoord gaf.

In Israël wordt ondertussen niet alleen wegens een bijna verloren oorlog richting Syrië gedreigd maar aldaar speculeren de media al maanden lang over een hernieuwde inval in Libanon. Deze ronde zal niet alleen Hezbollah, en daarmee zuid Libanon, de vernietigende kracht van het Israëlische leger over zich heen krijgen maar heel Libanon. Nikki Haley loopt al warm en morrelt aan de relatie tussen de VN-missie in het gebied en de Hezbollah. Ook willen de Amerikanen weer inspecties van Iraanse militaire installaties waarmee de schroeven van het nucleaire-akkoord zachtjes maar zeker losser worden gedraaid.

De plotseling opgedoken, en door Trump toegejuichde, “Qatar-crisis” kan daarom ook al een “voorspel” naar een grotere crisis met Iran gezien worden. Orwelliaans verkocht als het afstraffen van het kleine Golfstaatje voor het ondersteunen van terrorisme (de Saudisch leren snel), is de eigenlijke beweegreden voor het interne conflict tussen de GCC-staten de vriendelijke betrekkingen tussen Qatar en Iran. Mede dankzij militair ingrijpen door Turkije dat een basis in het land houdt, is de crisis zachtjes weggeëbd. Maar het is duidelijk: alle neuzen in het soennitische deel van de Golf moeten in de dezelfde richting staan.

Het is de uienschil-methode. De zwakste schakel in de Rusland-China-Iran ketting (sleutelwoorden: silk-roads, petro-dollar, multipolaire wereld) gaat het eerst.

Deel III: Korea, Venezuela en alles verder onder sanctie of bedreigend voor de unipolaire, fast-capital world………

Advertenties

2 gedachtes over “Het begin: 2017 tot nu toe… (II)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s